Co-incident 20

Faalangstreductietraining, er zijn diverse methodes voor. In het verleden heb ik veel leerlingen proberen te helpen met de 5G-strategie. Bij een Gebeurtenis horen Gedachten, Gevoelens, Gedrag en een Gevolg. Dus bij een toets kun je denken: ‘Ik kan het niet’.  Je krijgt een rotgevoel, legt het hoofd in je schoot en haalt een onvoldoende. Kun je bij de eerste gedachte zeggen: ‘Stop, klopt dat wel?’ dan valt het tij te keren.

Maandagmiddag, ik geef getalenteerde leerlingen van de Propschool Zweedse les. Ze hebben een toets. Afgezien van het feit dat ze niet gewend zijn om te leren, blijkt ook dat ze heel snel zeggen: ‘Ik kan het niet’, terwijl we toch al heel wat lessen hebben geoefend. Dus leg ik ze uit hoe het werkt, faalangst. Ze herkennen het. En we gaan over tot de orde van de dag.

Enkele weken later zit Mats (10) bij het voortgangsgesprek van zijn ouders met leerkracht en begeleiders. Als ze hem vragen wat hem de laatste tijd heeft geholpen, zegt hij: ‘De methode Rikie. Ik heb het uitgetest en het klopt.’ Juist op dat moment gaat zijn moeders telefoon; uiteraard kan ze niet opnemen. Een half uur later belt ze me terug ....

Mijn leraarshart maakt een huppeltje.

Co-incident 19

Gistermiddag liep ik wat te neuzen in Akademibokhandeln, op zoek naar nieuwe pareltjes in de Zweedse literatuur. Ik lees ze elektronisch, maar onderzoek ze in het echt. Er kwam een man de winkel binnen, hij trok mijn aandacht want hij stonk vreselijk naar rook. Zijn gedrag was ook wat raar; ineens zie ik hem een boek onder zijn jas stoppen en de winkel uitgaan. Verontwaardigd waarschuw ik het personeel. Een jonge vrouw rent naar buiten en houdt hem staande. Trillend van woede komt ze met het boek weer binnen en bedankt wel drie keer. Ik denk terug aan die keer, zomer 1979, toen ik in Lochem een dief achterna ging om een boek terug te halen. Mijn collega’s van Lovink waarschuwden me dat nooit weer in mijn eentje te doen ...

Maar daar ging het niet om. Hans Rosling, de onlangs overleden Zweedse professor die de wereld op zijn geheel eigen wijze verklaarde, is vertegenwoordigd met twee boeken. Hij  relativeerde, vooral met behulp van feiten en statistiek, globale ontwikkelingen. Op YouTube zijn veel TED-filmpjes van hem te zien. Fascinerende man, dus ik overweeg al langer een boek van hem te kopen. Ik blader in Hur jag lärde mig förstå världen (Hoe ik de wereld leerde begrijpen) en lees een stukje over zijn ontmoeting met Melinda en Bill Gates.

‘s Avonds krijg ik een mailtje van Jan Wermink, hij vertelt over de oorkonde van zijn opa en de mail van Bill Gates, die ingelijst aan de muur van zijn werkkamer hangen.

Eén nachtje?

Als vroeger je amandelen geknipt moesten worden, bestond de voorbereiding alleen uit ‘niet bang zijn, je hoeft maar één nachtje te blijven en dan mag je weer naar huis’. Geen boekjes, geen koffertje met medisch gereedschap. Nee, voor de leeuwen, in mijn geval een man in een wit pak met een kapje in zijn hand.

Het is mijn vroegste herinnering, ik was twee jaar en tien maanden. Ik lag in een spijlenbedje op een grote zaal en moest erg huilen, de lakens waren helemaal rood. De beweegbare Bambi deed z’n best, maar dat hielp niet. Een lieve dame boog zich over me heen en troostte me.

Na één nachtje naar huis? Niets ervan, ik huilde, de lakens werden steeds weer rood en ik moest vijf nachtjes blijven. Ik weet ook nog hoe blij ik was toen ik, achter de brede rug van mijn vader zittend, weer naar huis werd gefietst.

Twintig jaar later werkte ik in het Lochemse ziekenhuis. Op een dag kwam ik in een oude badkamer om mijn handen te wassen en werd overvallen door een heel onprettig gevoel, ik raakte er door van slag. Thuis gekomen vertelde ik het aan mijn moeder. “Oh,” zei ze, “kan ik me voorstellen, dat is de badkamer waar ze je toen ‘s nachts naartoe brachten, omdat je anders met je gehuil de hele mannenzaal wakker hield.”

Sindsdien ben ik niet meer bang in het donker.

Co-incident 18

‘Ban Venk’, een naam die, zeker de laatste jaren, geregeld valt. Kleine Floor heeft op de crèche in ‘Valp’, het Èèrnhems aardig opgepikt. Zij roept dus ook: ‘Addie’!

Dan memoreer ik de eerste lessen die ik ooit gaf, op de Pedagogische Academie in Arnhem. Hartstikke zenuwachtig zat ik voor een klas met leerlingen van bijna mijn eigen leeftijd, 22 destijds. Het begon met namen noemen: Ria Bosman, Marja Kuiper, dat ging goed. Twaan Spinhoven vond ik niet op de lijst, laat staan ‘Ban Venk’. Ik begon maar met de les en nam aan dat de rest vanzelf wel goed zou komen.

En dat kwam het. Met een aantal ontstond een leuke vriendschap, we gingen tot twee maal toe op natuurbeschermingskamp naar Kalenberg en de hele klas was op onze trouwreceptie.

Ben Vink, want zo bleek hij dus te heten, reed ook nog eens met ons mee naar Denemarken, waar hij in de zomer aardbeien ging plukken. Mooie herinneringen aan een bijzondere tijd.

Inmiddels zijn we 45 jaar verder. Ik had al wel eens gegoogeld, maar Ben Vink nooit kunnen vinden. Jammer, want ik was toch wel benieuwd wat er van hem is geworden, die lange, rustige, al vroeg grijze, aardige ‘vant’.

Vanochtend rijd ik naar Delden en hoor op Radio 1 nog net het staartje van de Nationale Nieuwsquiz. De kandidaat van vandaag bakt er niet veel van, dus komt de winnaar van de week aan de telefoon: Ben Vink uit De Steeg. Nu kan ik gerichter op zoek.

...

Gevonden! Gelukkig geen van beiden Arjan Lubachs advies opgevolgd.

Immigrant

Ja, ik ben een immigrant, part-time, maar toch. En ja, ik wil me aanpassen aan de normen en waarden van dit land, Zweden. De stap van het ene westerse land naar het andere moet ook niet zo moeilijk zijn, toch?
Al heel wat gewend luister ik naar het nieuws.
De rechter veroordeelt twee mannen slechts voor verkrachting en niet voor ernstig seksueel misbruik. Ze hebben weliswaar samen één vrouw te pakken genomen, maar om de beurt, niet tegelijk.
Een vluchteling uit Bangladesh is teruggestuurd, omdat hij een baan als accountant had gekregen via LinkedIn. Nu is hij aan de telefoon, blij, hij mag na vijf maanden weer naar Zweden komen: inmiddels heeft hij via het Arbeidsbureau werk gekregen. En zo hoort het.
In ‘Boer zoekt vrouw’ zijn twee boeren op zoek naar een vrouw en twee boerinnen naar een man. De speed date is geweest. De boeren praten na, afgescheiden van de briefschrijvers. De volgende dag moeten ze hun eerste keuze maken.
Interview op de rand van een overhoop gehaald bed. Er was een vonk overgeslagen en zo belandden een boer (21) en boerin (43), geheel tegen de regels, met elkaar in dat bed. Ze hebben berouw, willen toch wel verder met het programma en even later staan ze vrolijk hun keus te maken uit het aanbod.
Ik kom dus uit een westers land.....

Co-incident 17

Vanmiddag ontmoet ik hem voor de tweede keer: Hazar, sinds kort vrijwilliger in het Stadshuus. Hij kijkt blij, zijn brillenglazen beslaan zelfs: zijn vrouw en twee kinderen komen volgende week over uit Syrië, vertelt hij. Ruim een jaar heeft hij ze niet gezien en nu mogen ze bij hem komen wonen in Lochem. Buiten is het 30 graden, maar ik krijg kippenvel.

Sinds kort gaat Hazar naar school: een cursus Nederlands op Saxion. Hij studeert wel zes uur per dag om onze taal te leren. Heeft hij nodig om een master Levensmiddelentechnologie in Wageningen te doen.

Ik vraag wat door, want eerlijk gezegd heb ik geen idee hoeveel Syriërs inmiddels in Lochem wonen. Hij schat zo'n tien tot vijftien, maar heeft geen contact met hen. Op één na: een buurman uit Syrië die dáár hemelsbreed net zo ver van hem vandaan woonde als nu in Lochem.....

Co-incident 16

Ik ben druk maar kan tegelijk ook niet tegen de stilte in huis. We bereiden weer een Canto-concert voor, in de tuinen van de Wildenborch. Voor het gemak zet Classic FM op. Die muziek is nooit moeilijk. Voor het persbericht heb ik nog niet alle gegevens, dus ik bel Rien. Dan klinkt uit de luidsprekers de Canto Ostinato.